Bert wil ‘s ochtends een bericht inspreken dat ik als mail naar iedereen kan versturen. Eerder stuurde ik altijd mails, maar fijn dat Bert nu aan iedereen kan vertellen hoe het is. Het is ook al even geleden dat we iedereen op de hoogte hebben gesteld, daar is het sinds Berts thuiskomst niet meer van gekomen!

Als ik het bericht van Bert heb verstuurd direct een brief maken voor VGZ, om bezwaar te maken tegen de beslissing om geen kilometervergoeding te betalen. Ik ben heel benieuwd of het verschil maakt, maar het is wel goed om zo mijn hart te luchten.

Bij het  boodschappen doen komen we een kennis tegen, iemand die we kennen uit de tijd dat onze kinderen op de basisschool zaten. Hij schrikt zichtbaar als hij Bert ziet en vraagt wat er aan de hand is. Dat vinden we allebei best prettig; liever dat mensen dat vragen, dan dat ze min of meer ‘wegduiken’ of gedag zeggen terwijl ze doen of ze niets bijzonders zien.

Toch is de reactie van deze kennis ook wel apart: nadat Bert heeft verteld wat er is gebeurd, begint hij te vertellen over zijn klachten. “Er zijn dagen dat ik heel veel moeite heb met lopen, komt uit de rug. Soms gaat het een week prima, maar dan ineens is weer een dag dat het veel minder gaat. Dat is echt ellendig!”

Ja, vervelend natuurlijk, maar het komt op mij nogal raar over. Tegen iemand die bijna volledig verlamd is klagen dat je op sommige dagen moeite hebt met lopen….