Gisteren tussendoor steeds berichten in de familie Bode-appgroep. Pa is wat rusteloos en zegt niet veel meer; verschillende familieleden zijn even geweest en verder blijven Helma en Ada om de beurt bij hem.

In Nijmegen ligt Bert op een aparte kamer, maar hij voelt zich gelukkig niet heel ziek. In de loop van de ochtend gaat hij ook gewoon naar de therapie; het schema voor vandaag is bewust niet zo ‘vol’ gemaakt, omdat er rekening met de chemo was gehouden.

Die aparte kamer is wel apart; naast de deur staat een tafel met speciale schorten, handschoenen en mondkapjes voor de verpleging, die ze aandoen voor ze bij hem komen. Maar hij is toch niet ‘besmettelijk’? Op de chemoafdeling liep de verpleging ook met schorten en handschoenen, maar die mensen komen dagelijks met alle gifstoffen in aanraking. Eigenlijk lijkt het voor niemand helemaal duidelijk; zijn de beschermingsmiddelen om te voorkomen dat Bert ziek wordt of juist om de verpleegkundigen te beschermen tegen de chemo-stoffen? Volgens de artsen was Berts weerstand zo’n twee weken na de kuur minimaal, dus eigenlijk zou een aparte kamer dan meer zin hebben dan nu… Maar goed, hij mag gelukkig wel van de kamer af en het uitzicht is hiervandaan weer eens wat anders 😉

We hebben weer een gesprek met de maatschappelijk werkster, Annemieke; deze gesprekken zijn zo waardevol!. Zij legt ons allerlei zaken uit waar we geen enkele kennis van hebben. Wat wordt vergoed door de gemeente (WMO), wat door de verzekering, waar moet je die dingen aanvragen? “Hebben jullie een voorkeur voor de thuiszorg?” vraagt ze bijvoorbeeld. Ik wist echt niet dat je daarin iets kan kiezen… Het blijkt dat er verschillende instanties zijn die thuiszorg bieden; je kunt kiezen welke je wilt, al is het dan afwachten of er plek is en of ze het ‘aandurven’. In elk geval goed om hierover vast na te denken. Annemieke belooft dat zij vast zal gaan bekijken wat er in Doetinchem is. Ook gaat zij uitzoeken wat eventueel een tijdelijke opvangplek kan zijn; als Bert hier ontslagen wordt voor alles thuis in orde is, moet hij toch ergens blijven.

Echt heel fijn dat je hier zoveel begeleiding krijgt!

Eind van de middag krijgen we een berichtje dat het steeds slechter gaat met pa; hij heeft morfinepleisters tegen pijn en benauwdheid, maar lijkt steeds meer ‘weg’ te raken.

Ik ga wat eerder dan anders naar huis; vanavond heeft Bert bezoek. Na het eten gaat Emil, die deze vakantie thuis is en regelmatig bij View werkt, naar Houten met de auto. Hij wil opa, nu het nog kan, graag zien.