Het vroege opstaan valt inderdaad niet mee, maar het is fijn weer op school te zijn. Bijkletsen met de collega’s bij de ochtendkoffie en daarna de kinderen ontvangen.

Bij sommigen kun je echt merken dat ze erg blij zijn dat ik er weer ben. Voor anderen maakt het niet veel uit, maar er zijn altijd kinderen die zich erg aan de juf hechten en er moeite mee hebben als er iemand anders is. De invalster heeft in iedere geval vorige week afscheid kunnen nemen en heeft ook alles goed overgedragen, dat is fijn.

Verschillende ouders vragen, bij het brengen van de kinderen, of mijn man alweer opgeknapt is; nou, nog niet echt dus. Aan de kinderen leg ik uit dat Bert thuis is en niet kan lopen; daarom wil ik in de eerste pauze even naar huis om te zien hoe alles gaat. Dat is het voordeel als je in een paar minuten van school naar huis kan fietsen.

Nu wij werken met een continurooster, van half negen tot twee, hebben we tussendoor één keer een kwartier ‘privépauze’. De kinderen gaan twee keer een kwartier naar buiten, in de ochtend en tussen de middag, en we zijn dan met drie klassen tegelijk buiten. De ene pauze heb je pleinwacht, de andere kun je zelf pauze houden. Maar dan zit je alleen binnen, dus meestal gaan we gewoon met z’n drieën naar buiten. Beetje kletsen, is veel gezelliger.

Nu heb ik afgesproken met m’n collega’s dat ik de eerste pauze even op en neer ga naar huis. Het gaat prima, Bert is aangekleed en heeft gegeten en ik kan hem nu nog even van koffie voorzien.

Als de kinderen om 2 uur naar huis gaan houden we normaal gesproken met alle collega’s pauze; volgens de CAO regels is dat verplicht en het is ook gewoon gezellig samen een kopje thee te drinken en de dag door te nemen. Maar nu ga ik, na het opruimen in de klas, direct naar huis. Vanmiddag moet ik naar de therapie met Bert, dus al het nakijkwerk gaat mee; overvolle fietstassen, met die grote werkboeken die er bij de nieuwe methodes horen….