Vandaag is de overdracht van het appartement van Pa, dan is dit hoofdstuk afgerond.

Als ik de mail bekijk is er een reactie van VGZ: het vervoer van afgelopen dinsdag wordt niet vergoed, omdat wij daar geen beschikking voor hebben… Ik kan niet geloven wat ik lees. Oké, de toestemming is voor de weekenden, maar het is toch niet zo dat hij doordeweeks wel in een gewone auto vervoerd kan worden? In de mail heb ik duidelijk uitgelegd dat we om die reden het weekendvervoer achterwege hebben gelaten…

Dus maar weer eens bellen; als ik na een tijd iemand te pakken heb en de situatie uitleg, kom ik weer niets verder. “Als u heeft besloten het weekendvervoer niet te doen is dat uw keuze, maar dat staat los van vervoer doordeweeks. En daar heeft u geen beschikking voor.” Ik merk dat ik steeds meer gespannen en boos word. Ik leg nog uit dat het niet om een plezierreisje ging, maar dat het noodzakelijk was voor overleg en als voorbereiding op de uiteindelijke thuiskomst. Als ik vraag of wij niet een vaste contactpersoon kunnen krijgen, die van Berts situatie op de hoogte is, krijg ik te horen dat ze dat niet doen. “Is ook niet nodig mevrouw, alles staat hier in het systeem, dus iedereen kan alle informatie bekijken”. Nou, dat zal wel, maar zodra je iets vraagt word je standaard in de wacht gezet, moet toch anders kunnen. Van medepatiënten hebben wij begrepen dat sommige andere verzekeringsmaatschappijen wel werken met vaste contactpersonen. Zeker als je, zoals in ons geval, een ‘complexe’ cliënt bent is dat gewoon handiger. Misschien moeten we eind van het jaar maar eens kijken of overstappen naar een andere verzekeraar niet beter is.

Over het gedoe met VGZ stuur ik Bert een app; hij gaat navragen of er vanuit de kliniek een brief gestuurd kan worden om het belang van het vervoer van dinsdag aan te geven. Misschien helpt dat.

’s Middags eerst een gesprek met de psycholoog, voor we naar de groepsbijeenkomst gaan. Bert heeft haar al eerder gesproken en toen besloten pas na de 3^e chemokuur een vervolgafspraak in te plannen. Nu zou er voor het eerst een effect van de behandeling merkbaar kunnen zijn. Het maakt voor de verwerking nogal uit of er vooruitgang te merken is, of niet. Helaas hebben we nog steeds met verdere achteruitgang te maken….

Het is fijn om met iemand erbij een gesprek te hebben. Wij kunnen samen goed praten, maar iemand die met vragen komt is ook prettig.

Als ik ’s avonds thuiskom en de post bekijk, zit er een kaartje tussen van de contactpersoon van het CNV; een handgeschreven, persoonlijk bericht om ons sterkte te wensen. Wat ongelooflijk attent!