Alweer lekker weer, dus we gaan buiten een stukje lopen. Zoals eerder met de rollator, is dit nu ook wel een ‘stap’. Bert in de rolstoel en ik erachter…

Aan de overkant van de straat komt een van de buren van verderop eraan; hij loopt op krukken en steekt over als hij ons ziet. “Wat is er dan met jou aan de hand?”, vraagt hij en Bert vertelt wat er de afgelopen weken is gebeurd. “Gelukkig maar tijdelijk dus!” De overbuurman blijkt ook tijdelijk met krukken te lopen, is aan een knie geopereerd.

Het is trouwens nog niet heel makkelijk een stuk met zo’n rolstoel te lopen; omdat in onze straat allemaal twee-onder-een-kap huizen staan met allemaal parkeren op eigen terrein, zijn er steeds afritten naar de straat. Dan wordt de stoep iets schuin gelegd, zodat de stoeprand op de weg uitkomt. Maar met een rolstoel is het dus steeds een stukje recht, dan hellend naar links, dan weer recht. Heb ik me lopend nooit gerealiseerd.

Gaat het in huis heel makkelijk met de rolstoel, naar binnen gaan is wel lastig. De drempel bij de voordeur is een stuk hoger dan de bestrating onder de carport. Sterk achterover ‘kantelen’ dus om de voorwielen binnen te krijgen. “We moeten een grote plaat kopen, dan kan die op het kozijn gelegd en krijg je een soort oprit tot binnen”, zegt Bert. Is inderdaad wel handig en zo’n grote plaat hout kun je altijd nog voor andere dingen gebruiken als het niet meer nodig is.