Het blijft apart, de gesprekjes met mensen onderweg. Mensen die ons zien lopen kijken vaak, en soms begint iemand een praatje. Vooral bij slecht weer (dat is toch geen weer om te wandelen), bij koffie in een café of Conditorei of bij aankomst vragen mensen vaak waar we naartoe gaan. Als je dan zegt dat we proberen naar Rome te lopen zijn de reacties vaak hetzelfde. Ongelooflijk, wat een prestatie, mijn lieve God, enzovoorts. Daarna vaak de vragen; hoeveel we lopen, hoelang we erover doen, of we met pensioen zijn (anders kun je toch niet zo lang weg), wat weegt zo’n rugzak nou. Verschillende mensen hebben ons ook al gevraagd of we het doen om een belofte (Ein Bete) in te lossen; een echte bedevaart dus.

Heel grappig is, dat mensen het aan anderen gaan vertellen. Zitten we koffie te drinken in een Conditorei, hebben aan de winkelmevrouw vertelt wat we doen en bij iedere nieuwe klant vertelt zij dat- waardoor wij een soort bezienswaardigheid worden. Oppervlakkige gesprekjes, maar wel leuk voor ons ego; ook krijgen we erg veel goede wensen mee en heel veel groeten voor de Paus.

Specialer zijn de gesprekjes die meer toevallig ontstaan, en dan over de mensen zelf. Bijvoorbeeld de mevrouw van de bakkerij in Ziegelhausen, de pensionhoudster van het Chinese restaurant Panda of de oude mevrouw in Pfalzgrabenweiler. Dit zijn de gesprekjes die je echt bijblijven. Waarschijnlijk ook omdat ze ons wel heel duidelijk maken hoe bevoorrecht wij zijn.