Handig dat ik de auto voor twee dagen heb; nu kon ik die gisteravond vanuit Nijmegen mee naar huis nemen.

Emil en ik gaan ’s middags weer naar Nijmegen om Bert op te halen en dan door naar Houten. We hebben afgesproken eind van de middag daar te zijn; dan eten we allemaal samen Chinees, voordat het condoleren begint. Het klinkt raar, maar het is best gezellig. Met alle kinderen en kleinkinderen samen eten en bij het condoleren natuurlijk ook veel bekenden; prettig om dan sommigen iets uitgebreider te kunnen spreken.

Na afloop gaan we direct weer weg; wel vervelend dat we niet kunnen helpen met opruimen, maar het is nog een hele reis: naar Nijmegen, dan de auto wegbrengen naar de garage in Randwijk en dan met de Dacia weer naar huis.

Gelukkig is het ook met Bert goed gegaan; de lange autoritten waren wel echt vermoeiend! Het rijden in een rolstoelauto is wennen, voor allebei. Ik moet er enorm op letten verkeersdrempels en bochten overdreven rustig te nemen. Bert valt gewoon opzij als een bocht te scherp is en het schudden is onaangenaam. Wat ook lastig is: hij kan niet vooruit kijken. Bij de auto die we nu gehuurd hebben zit hij achterin en behoorlijk hoog; door de vooruit kijken gaat daarom niet. Bij een bocht kan hij zich ook niet schrap zetten. Dat is bij zo’n auto echt lastiger dan bij een rolstoelbus; die zijn hoger en dan heeft hij veel beter zicht naar voren.