De mensen van Buurtzorg vinden het leuk dat zij hier nu ’s ochtends samen zijn. Normaal werkt iedereen zelfstandig bij een cliënt, dus zij ontmoeten elkaar alleen bij de vergaderingen. Sommigen gaan ook wel privé met elkaar om, zoals Aimy en Miriam. Zij hebben dochters van dezelfde leeftijd die bij elkaar in de klas zitten, zo is Miriam ook bij Buurtzorg terecht gekomen.

Door het dagelijkse koffiemomentje en praatje ken ik de meesten nu al aardig. Weet over hun thuissituatie, kinderen en zelfs kleinkind(eren). Van die laatste zijn er een paar op komst en Gerdien heeft al een kleindochtertje.

Het ’s avonds zelf meehelpen is goed te doen. Kleding uitdoen en de pyjama aan gaat een stuk handiger als je het met z’n tweeën doet.

’s Nachts omdraaien blijf ik wel ‘zwaar’ vinden. Soms word ik uit mezelf wakker omdat ik naar de w.c. moet, dan combineer ik dat. Maar als Bert me echt moet roepen valt het me niet mee. Aan de andere kant: soms ga ik stil op mijn rug liggen om een beetje te voelen hoe dat is. Na korte tijd voel je dan dat er ergens iets niet helemaal lekker ligt. Het idee dat je daar dan helemaal niets aan kunt doen, niet je hand of voet anders kunt leggen…. Want zoveel is de spierkracht nu weg; in het begin kon hij liggend de hand nog wel iets bewegen, maar dat gaat inmiddels ook al niet meer.