Vandaag is het precies acht jaar geleden dat we zijn vertrokken voor onze voetreis naar Rome. Bert wil graag een mail schrijven om hierbij stil te staan. Meestal stuur ik de berichten, maar nu hij thuis is en met mijn laptop zelf een tekst kan maken wil hij dit graag doen. Stilstaan bij het moment toen, het onbekende en spannende van de reis, en soms een vergelijking met de ‘reis’ die we nu noodgedwongen maken.

Hij vraagt mij de tekst te controleren; typen gaat wat lastig, dus er kunnen fouten in staan.

Ik ben onder de indruk; het is een prachtige tekst. Het slot: ‘Als ik straks na revalidatie samen met Helma thuis kan blijven wonen en nog iets met mijn armen kan doen, zal dat voor mij voelen als ‘een aankomst in Rome’.’

Wat zijn we blij dat we die tocht toen hebben gemaakt. Hoeveel mensen hoor je niet zeggen: dat gaan we later doen, als we met pensioen zijn. Als wij dat toen niet hadden gedaan, zou het nooit meer mogelijk zijn geweest. En het is een tocht om nooit te vergeten (die in de loop van de jaren alleen maar mooier is geworden, want de bijzondere dingen blijven beter ‘hangen’ dan de saaie, zware etappes met regen en zere voeten…)

Na het avondeten komt de taxi Bert weer ophalen. Het was fijn deze dagen met zijn vieren thuis te zijn!