Bert:

V Ala A Rivalta A 18 km W warm en na 14.00 uur zelf heet O Albergo mooi en vriendelijk personeel E inde zelfde Albergo T 1219 + 18 = 1237 km

Vandaag de Provincie Trentino verlaten en in Verona als Provincie aangekomen. Dat is goed te merken want er zijn hier geen fietspaden meer. Volgens Reitsma lopen we nu dus over wegen. We korten nu Reitsma definitief af en gaan niet via Bardolino. We nemen dus de kortste route naar Verona en denken daar woensdag aan te komen.       

Het lopen ging goed vandaag. Helma had geen last van haar blaar. Ik stel morgen mijn rugzak iets anders af zodat ik iets minder op mijn heupen draag. Ik heb al een week wat last van een afgeknelde zenuw of zoiets.

Aanvulling : De albergo hier heeft een afzonderlijk restaurant naast het hotel deel waar we hebben gegeten. We hadden eerst buiten heerlijk wat gedronken en vroegen of we buiten konden eten. Na enige verwondering over onze vraag werd er buiten een tafel gedekt en konden we daar blijven zitten. Latere bleek dat we 'trendsetters' waren zo net aan het begin van hun seizoen. Na ons werd nog aan drie tafels buiten gegeten. We kregen geen menu kaart waar we iets vanaf konden kiezen. De moeder van de eigenaar kwam aan de tafel een soort praatje maken om te bespreken wat we wilden eten. We gaven door wat ons wel lekker leek en zij ging aan de slag. Dit was vandaag de eerste keer van nog vele malen Italiaans eten zonder menukaart.

Helma:

Opnieuw een wat korter stuk: 18 kilometer naar Rivalta. Bij het fietspad staan steeds bordjes die aangeven tussen welke struiken we doorlopen: Pinot Grigio, Merlot. Op sommige plekken wordt er gesproeid (water); omdat dat van die ronddraaiende sproeiers zijn, is het soms even wachten op het goede moment om door te lopen. Ook rijden er soms sproeiwagentjes rond die gif spuiten. Daarvoor moeten we dus echt oppassen. Na alle frisse lucht uit de bossen en de luchtkuuroorden die we in Duitsland hebben gehad, is dit stuk niet zo best voor onze longen: fijnstof van de autobaan die we nog steeds volgen en gif van de spuitwagentjes.

Dan komen we bij de grens van de regio Trento; ineens houdt ons fietspad op! Geen apart vrij liggend pad meer, met alle voorzieningen. Nee, we moeten verder aan de rand van een provinciale autoweg. Gelukkig is de weg niet druk, maar het verschil is zo abrupt.

Het weer is bewolkt, maar de zon schijnt wel door de sluierbewolking heen: het is 28°. We passeren onze eerste olijfbomen; weer een teken dat we nu in het echte Italië zijn!

Rivalta stelt niets voor. Langs de doorgaande weg staan een paar hotels met bar en verderop enkele winkeltjes. In het eerste hotel overnachten we. Een frisse kamer met een zonnig balkon en strakke IKEA-achtige inrichting. Omdat we vroeg zijn, wassen we veel en hangen alles te drogen op ons balkon. Beneden is een terras met zonnige en schaduwplekjes, waar we ’s middags de schriftjes kunnen bijwerken. Op de een of andere manier is het gewoon een gezellige zaak. Als we op het terras zitten, komen er Nederlanders op de fiets aan, die voor ons terras blijven staan en overleggen of ze hier zullen overnachten; voor ik iets heb kunnen zeggen, rijden ze door naar het hotel ernaast. Jammer, want het had me best leuk geleken weer een keertje met Nederlanders te kunnen praten. Waarschijnlijk Reitsma-fietsers nog wel.

We vragen of we buiten kunnen eten; dat kan, maar we worden wel vreemd aangekeken. (Kennelijk zijn we trendsetter, want als we zitten te eten komen er meer mensen bij). We vragen naar de kaart, maar ook dat is hier niet gebruikelijk; de kokkin komt vragen wat we zouden willen eten. We bestellen antipasto misto en pasta met salade en eten heerlijk!

Na het eten lopen we een stukje in de omgeving en drinken koffie bij ons buur-hotel. Een gezellig einde van een lekkere dag!