Het weekend waren er veel nieuwe mailtjes; veel reactie op mijn ‘mopperbericht’ van vrijdag. Sterkte-wensen en medeleven, maar ook een goed bericht van Carine. Zij is ook een vroegere buurvrouw van de Wannedreef; het blijkt dat zij bij VGZ werkt! Weliswaar op een heel andere afdeling, maar zij heeft gevraagd of ik wat gegevens van Bert aan haar wil doorgeven. Dan kan zij maandagochtend direct contact opnemen met de afdeling die erover gaat, in de hoop dat er dan sneller actie wordt ondernomen. Donderdag is Hemelvaartsdag en eigenlijk hopen, hoopten, we dat Bert dat lange weekend naar huis zou kunnen. In elk geval handig een ‘kruiwagen’ te hebben.

’s Middags hebben we een gesprek met de revalidatiearts over de ademhaling. Bert had aangegeven dat wij ons daar zorgen over maken. Het gesprek is een enorme geruststelling! Mijn angst dat hij (misschien wel snel) niet meer zelf kan ademen, een beademingsslang krijgt ingebracht en niet meer kan praten, is echt niet nodig.

“Voor het zover komt zijn er nog heel veel andere mogelijkheden”, vertelt ze ons. Voorlopig eerst regelmatig trainen met een ’blaasapparaat’. Dat is een simpel kunststof ding waar je in moet blazen; minimaal drie keer per dag moet Bert daarmee oefenen. Maar zelfs als de kracht van de ademhalingsspieren verder afneemt schijn je apparaten te hebben die ondersteuning kunnen bieden, zonder dat je geïntubeerd hoeft te worden.

Dit gesprek, de mail van Carine: positieve berichten vandaag!

Er wordt een verblijfskatheter ingebracht bij Bert. Morgen moet hij voor de chemobehandeling naar het Slingelandziekenhuis. Dat betekent waarschijnlijk veel plassen; nu hij dat niet zelfstandig kan is een katheter handiger. Dan hoeft een verpleegkundige alleen af en toe het zakje te legen.

’s Avonds komen Helma en Arie; Arie helpt me de twee andere stoelen in onze auto te leggen. Tijdens de koffie vertelt Helma dat het nu echt minder gaat met Pa. Hij heeft vorige week besloten niet meer alle medicatie te gebruiken. Eerder kreeg hij bijvoorbeeld elke week een epo-spuit om zijn bloedwaarden op te krikken, vanwege het nierfalen. Maar dat wil hij niet meer en sindsdien is de conditie elke dag wat minder geworden. Hij ligt nu op bed en krijgt medicatie om te zorgen dat hij zich prettig voelt. Maar het lijkt wel duidelijk dat het zo geen weken meer gaat duren…