Gistermiddag hebben we nog even geoefend met WhatsApp-berichtjes schrijven. Ons nichtje Amber had laatst een keer laten zien dat je ook een gesproken tekst kunt omzetten naar een geschreven. Het invoeren van de letters kost Bert steeds meer moeite, maar op deze manier kan hij weer gewoon berichtjes ‘schrijven’. De dagelijkse goedemorgen-appjes die hij me stuurt kunnen dus nu weer wat langer worden.

Bert raakt steeds meer thuis op de afdeling; hij kent verschillende medepatiënten van de eetzaal, waar iedereen in ieder geval luncht. “Je ziet hier echt allerlei hulpmiddelen, bijvoorbeeld steuntjes aan de borden waardoor mensen met één hand hun brood kunnen snijden’, vertelt hij. Zelf wordt Bert geholpen bij het eten, vooral met snijden en zo. Hij heeft nu ook een speciale lepel, met extra dik handvat en de lepel iets schuingeplaatst. Dan hoeft hij de hand minder ver te draaien.

Een rand op het bord en zo’n lepel moet ik binnenkort ook maar eens gaan halen bij de thuiszorgwinkel; is handig als Bert weer eens met weekendverlof komt.

’s Avonds komt er bezoek van een paar collega’s van Leisureland; omdat het kantoor in Arnhem staat is Nijmegen voor hun wel veel fijner! Zij hebben een dikke envelop met allerlei kaarten en brieven bij zich; reacties van zakenrelaties naar aanleiding van Berts afscheidsbrief die naar kantoor waren gestuurd. Doet goed zoveel persoonlijke reacties te krijgen!

Als ik thuiskom zie ik bij de mail een berichtje van Mechteld; een oude vriendin van ons waar we sinds een paar jaar weer meer contact mee hebben. Het verbaasde me echt dat we nog geen enkele reactie hadden gehad toen ik haar had gemaild dat Bert ziek was. Nu blijkt waarom: zij heeft een grote buitenlandse reis gemaakt en moest daarna worden behandeld aan blaaskanker… Ze heeft dus eigenlijk nu pas alle mail weer gelezen en is erg geschrokken. Ze wil zo snel mogelijk op bezoek komen, dus we maken een afspraak voor vrijdag.