Morgen is het 1 april en wordt de auto opgehaald. Uiteraard wil ik hem netjes ‘inleveren’, dus vandaag weer een goede wasbeurt en alle persoonlijke spullen eruit halen. Nu hebben we best veel dingen over. Toen de nieuwe auto kwam en de Dacia ‘mijn’ auto werd, hebben we een spons en trekker voor de ramen, ruitenvloeistof, ruitenkrabber en meer van die kleine dingen erbij gekocht. Dat is nu dus allemaal over. Heb ik in ieder geval een voorraad.

Bij de post zit een formulier om een Valyss-pas mee aan te vragen. Ik wil het formulier invullen, maar kom er dan achter dat Bert het zelf moet ondertekenen. Dat kan hij eigenlijk niet meer….. Hoe moet ik dat doen? Natuurlijk kan ik zelf een krabbel zetten, maar het zal weleens vaker gebeuren dat hij ergens voor moet tekenen, hoe lossen we dat dan op? Een telefoontje met Valyss helpt ook niet; de telefoniste kan me ook niet vertellen hoe dat dan gaat. Uiteindelijk kom ik erachter dat er in het Buurthuis elke woensdag een inloopspreekuur is van sociaal raadslieden. Daar kun je hulp en informatie krijgen over juridische zaken, misschien weten zij hoe ik dit het best kan aanpakken.

Het valt me iedere keer weer op dat heel veel simpele dingen ineens niet meer zo vanzelfsprekend zijn zodra je met een beperking te maken hebt ….

’s Avonds in het ziekenhuis bezoek van Peter en Hermien; wat leuk hen weer te zien. Zij waren onze buren in het vorige huis op de Wannedreef. Dat was indertijd zo’n leuke buurt; uiteraard speelt mee dat iedereen in dezelfde tijd daar als starter kwam wonen, trouwde en kinderen kreeg. Dat was over en weer helpen met klussen, oppassen, maar ook samen elke week een keer aqua-aerobic en samen op naailes.

Na een paar jaar gingen er veel verhuizen, wij ook. Daarna hebben we nog weleens een ‘oude buren-reünie met barbecue’ gehad en zijn er wat uitnodigingen voor bruiloften (25 jaar) geweest. Maar we hebben elkaar al een paar jaar niet meer gezien; zij reageren regelmatig op de mails en vonden het leuk een keer op bezoek te komen. Dat is dan weer een ‘voordeel’ van de nare omstandigheden; mensen die je een beetje uit het oog bent verloren weer ontmoeten.