Na het opstarten in de klas nog even naar huis; vandaag werk ik vanaf half 12, ga ik volgende week de hele donderdag proberen. Om 11 uur komt Ellen bij Bert, zij gaat vandaag met hem mee naar de therapie bij Klimmendaal. Van kwart over twee tot kwart over drie; dat is te vroeg voor mij om mee te gaan. Het geeft mij na schooltijd net iets meer tijd om na te kijken en op te ruimen, want Bert is met de taxi pas rond vier uur weer thuis.

Bert heeft vanavond een uitje met de collega’s; Charlotte heeft laatst gebeld met de vraag of hij dat zag zitten. Er is een kookworkshop en daarna gezamenlijk eten. Bert vindt het leuk, vooral om weer alle collega’s te ontmoeten.

Charlotte had gezegd dat ik ook wel mee kon doen, maar daar heb ik vanaf gezien. Het uitje is niet met aanhang en als ik er dan als enige partner bij ben vind ik dat niet prettig, voor mezelf noch voor Bert. Charlotte wil Bert helpen met eten, dus dat komt vast goed.

Ik breng Bert er met de bus heen; de kookstudio is boven, maar er is gelukkig een lift. Alleen is die wel klein, dus Bert moet er alleen in. Net als laatst bij Scapino moet ik dus met de trap naar boven en daar op de knop drukken zodat de lift naar boven gaat. Het is wel prettig dat de lift van glas is, kan hij zien wat ik doe. We spreken af dat ik hem rond half tien weer ophaal. Dat is wel een nadeel: meestal komt de zorg ’s avonds wat eerder als ik de volgende dag moet werken, dat lukt vanavond dus niet.

Als ik Bert kom ophalen is het echt gezellig; hij heeft ervan genoten bij te praten en iedereen was behulpzaam. Het koken gebeurde in twee rondes; de mensen die dan ‘vrij’ waren konden gewoon kletsen. Zo zat Bert dus nooit alleen.

We zeggen gedag en ik rijd Bert de lift in; er zijn meer mensen die op weg gaan naar hun auto. Als de lift beneden is, hebben we een probleem: de deuren gaan niet open!

Eén van de collega’s, die met mij mee naar beneden is gelopen, gaat de eigenares van de zaak erbij halen, want wij kunnen nergens een noodknop of zo ontdekken.

De eigenares weet alleen ook niet hoe ze van buitenaf de deuren moet openen…..

“U moet op de noodknop binnen drukken, dan krijgt u iemand van de technische dienst aan de lijn”, zegt ze tegen Bert. Ja, maar dat kan hij dus niet….

Zij gaat op zoek naar een telefoonnummer van iemand die kan helpen, terwijl er steeds meer collega’s bij komen staan. Een paar mensen van de buitendienst willen al gereedschap uit hun auto gaan pakken om de deur open te breken. Ik ben wel blij met de glazen lift; het is heel naar voor Bert dat hij er niet uit kan, maar hij kan in ieder geval zien wat er gebeurt.

De eigenares heeft inmiddels iemand van de technische dienst van het liftbedrijf aan de lijn. Die kan haar uitleggen waar een luikje zit, met daarachter een soort noodsleutel. Uiteindelijk lukt het zo de deur open te krijgen, pfffff….

Bert is blij ‘bevrijd’ te zijn; het was letterlijk en figuurlijk een benauwd avontuur.

“Ik ga nooit meer alleen in een lift”, zegt hij. Daar ben ik het helemaal mee eens; op zo’n moment ben je zo hulpeloos.

We zijn alles bij elkaar behoorlijk laat thuis, waar Reinier al op ons wacht.

Als Bert op zijn zij ligt en in slaap valt, moet ik nog even zitten en wat drinken; ondanks de late avond even bijkomen na deze (in)spannende avond…