Bert:

V + A Massa Martano A 0 km W heet vanaf 16.00 uur bewolkt maar nu om 18.00 uur nog geen regen O in zelfde Agri Turismo E in zelfde restaurant bij Agri Turismo T 1825 km

De rustdagen krijgen een beetje verplicht karakter. We hebben nog circa 10 etappes en nog 17 dagen voordat we in Rome opgewacht worden. Toch proberen we Italiaans te genieten zoals hier zeker goed mogelijk is. Vandaag naar Faustino geweest een heel klein 'bergdorpje' helemaal gebouwd van natuursteen. Ook is er een abdij in de buurt gebouwd. Overal is steen uit oude Romeinse bouwwerken voor gebruikt. De kerk bij de abdij was prachtig. Vanaf de abdij is een hond met ons meegelopen. Ook door het dorpje heen, circa twee kilometer verder, bleef hij bij ons lopen. Een levendig beest die het zo te zien leuk vond. Als we hem terug stuurden of beetpakten en omdraaien in de thuisrichting ging hij liggen of zitten, maar niet terug. Helma heeft hem op het laatst terug gejaagd door hard tegen hem te schreeuwen. Ik zei dat de hond daardoor een stuk vertrouwen in de mensheid was verloren en dat hij dat niet leuk zou vinden. Helma vond dat niet leuk omdat zij juist de hond moest wegjagen omdat we bang waren dat hij helemaal mee zou lopen. Ze heeft gelijk.

In het stadje hebben we een grote Post Italiano doos gekocht. Tot 3 kg. kost € 18,-- naar Nederland. Minder dan de € 33,30 van gisteren. De beambte zocht keurig alle mogelijkheden op en was meer behulpzaam dan zijn collega gisteren in het andere plaatsje.

Ik stuur ook dit schrift mee. Ik hoop wel dat het goed aankomt want er staat veel persoonlijk materiaal in dat ik niet graag kwijt zou raken.

Aanvulling : Het restaurant hier is echt geweldig. Het is heerlijk buiten eten in een prima sfeer en omgeving. Ook de prijzen zijn laag. Je kan als je wilt kiezen uit een soort menu waarbij je als hotelgast kiest uit een aantal standaard gerechten en je water en wijn er bij krijgt. We hadden als aanvulling wat extra wijn en ook nog koffie met grappa genomen. Toen we dat zeiden bij het afrekenen vond de chef het alle maal wel goed en hield het bij de € 15 per persoon. Let wel voor een voorgerecht, hoofdgerecht, nagerecht, koffie met grappa en limoncello, water en 2 x een halve liter wijn.   

De Amerikaanse studenten aten ook op het terras. Een student had duidelijk meer trek dan de andere. Het leek erop dat hij als vooraf twee pizza’s at en daarna nog vrolijk met de rest mee deelde.

Helma:

Omdat we zo tevreden zijn over dit onderkomen, hebben we gistermiddag besloten hier ook een rustdag te houden. In het boekje van Reitsma hebben we gezien dat hier in de buurt nog een leuk dorpje moet zijn. Dat bezoeken, de opgraving nog eens bekijken en zwemmen vinden we een prima invulling van deze dag. De kamer een nacht verlengen was gelukkig ook geen probleem.

Gisteravond hebben we hier fantastisch gegeten. Heerlijk buiten op het terras, met uitzicht op de tafel van de Amerikanen. Gewoon gezellig met zo’n groep jongelui erbij. Er werd ook niet moeilijk gedaan over het feit dat we een extra karafje wijn wilden en een grappa voor Bert en limoncello voor mij na het eten. De standaard prijs voor het diner voor hotelgasten is € 15, inclusief wijn en water, maar de andere drankjes hoefden we niet extra te betalen.

Na het ontbijt lopen we naar San Faustino, eerst een stukje langs de weg, daarna over een Romeinse weg door een strook bos. Lekker in de schaduw en vrijwel vlak. In Faustino is een oude abdij, maar verder is het er vrij ‘doods’. Maar goed, abdij bekijken, koffie drinken en wat rondlopen en dan gaan we weer terug.

Op het plein voor de abdij lag een hond in de zon, en Bert kon niet nalaten hem te aaien. Dat was het beest misschien niet gewend, want hij bleef ons vervolgens achterna lopen. Prima, maar nu we weer teruggaan is het toch wel zaak dat hij hier blijft. Maar nee, hij huppelt vrolijk met ons mee, ook als we alweer een stukje buiten het dorp zijn. We roepen (in meerdere talen 😉) dat hij terug naar huis moet, ook zonder resultaat. Bert gooit een stok weg in de richting waar we vandaan komen, in de hoop dat hij die gaat zoeken en ons dan ‘vergeet’, maar die komt hij direct weer bij ons terugbrengen. Het is gewoon een heel leuk, speels beest. “Nou, geen punt, dan loopt hij maar mee. Hij kan vast later de weg wel weer terugvinden”, zegt Bert. Maar daar ben ik het niet mee eens. Als we het bos uit zijn komen we bij de weg; niet superdruk, maar er wordt wel flink doorgereden. Stel je voor dat de hond daar wordt aangereden? Uiteindelijk ga ik heel hard tegen hem schreeuwen en schelden; dat maakt indruk, want nu gaat hij inderdaad terug. “Ach, kun je wel, wat zielig voor zo’n hondje”, zegt Bert. Half serieus, half grappend, maar ik vind het toch niet leuk, voel me zelf ook schuldig…

In Massa Martano gaan we boodschappen doen; heerlijk dat we een koelkast hebben!

Na de lunch slapen, dan zwemmen, bij de opgraving kijken; een echte vakantiedag zo!