Wekker op half 7, dat is weer even wennen. Naar school, computers opstarten en digibord klaarzetten; het voelt alsof ik dat vorige week nog heb gedaan.

Na de koffie met het team, dat we tegenwoordig elke ochtend even doen, de kinderen en ouders begroeten. De inloop verloopt gezellig; ook leuk te zien hoe enthousiast de kinderen zijn. Dat blijft zo leuk in groep 3, het enthousiasme waarmee kinderen met alle voor hen nieuwe materialen aan de slag gaan.

We hebben net alles opgeruimd en klaargelegd voor de leesles als Brunhilde komt, perfecte planning!

Rond 10 uur komt Stefan; hij komt de doorgang verder afwerken. De vloer is door Koen en Jan gedaan, maar de zijkanten en bovenkant, waar vroeger het raam zat, moeten nog met een plaat worden afgedicht. We bekijken ook nog even het plafond van de slaapkamer; daar zijn wij niet zo tevreden over. Het is een systeemplafond met een soort metalen frame waar platen in liggen. Maar het is niet ‘strak’ en het stukje naast de plafondlift ziet er raar uit. Stefan is dat met me eens, hij vindt het zelf ook niet mooi. Dit is door een bedrijf hier in de buurt gedaan, omdat de mensen die het normaal doen niet beschikbaar waren. “De jongens waar ik normaal mee werk doen dat vaak, hebben dat er ook snel inzitten. De mensen die nu bezig waren zag ik veel te veel met losse stukken werken, je kon zien dat ze er geen ervaring mee hadden. Ik ga regelen dat het aangepast wordt”.

Half 2 ga ik naar school; de kinderen zijn dingen aan het afmaken en daarna mogen ze kiezen, dus is het makkelijk over te nemen van Brunhilde. Kan zij naar huis en is ze op tijd terug om haar eigen jongens op te vangen.

Als ik weer thuis ben en nog even de mail bekijk, zie ik het rooster voor de therapie bij Klimmendaal; maandag kunnen we al terecht voor de intake, dinsdag overleg met maatschappelijk werk en de eerste echte therapie staat voor woensdagmiddag gepland. Ik had gevraagd of alles zoveel mogelijk begin van de week kon, vanwege mijn werk. Fijn dat daar goed rekening mee is gehouden!

In Nijmegen afscheid nemen van de laatste mensen. Afgelopen dagen heb ik de meesten al gedag gezegd en bedankt voor alles wat ze voor ons hebben gedaan en betekend! Ook afscheid van de medepatiënten en hun partners. Met Karien spreek ik af dat zij wordt toegevoegd aan de mail-lijst, zodat we elkaar op de hoogte kunnen houden. Vreemd dat je mensen, met wie je wekenlang best intensief bent omgegaan, nu waarschijnlijk niet of nauwelijks meer zult zien. Juist omdat iedereen hier in een moeilijke, onzekere periode is krijg je best snel een hechte band.

Het is wel heel vervelend dat Bert hier morgen alleen weg gaat, omdat ik moet werken. We hebben afgesproken dat Bernadet morgen naar Terborg gaat om Bert ‘op te vangen’. Fijn dat ze dat kan doen, het is toch wel een spannend moment.