’s Ochtends weer naar school om toetsen af te nemen; we hebben afgesproken dat ik de komende weken in ieder geval elke dinsdagochtend kom. Het is op school vaak zoeken naar een ruimte waar je kunt zitten met individuele kinderen; op dinsdag hebben alle groepen gym, dus dan is er in ieder geval altijd een leeg klaslokaal.

In Nijmegen gaat het steeds beter met Berts buurvrouw, Marian. Het lukt haar nu een stukje te lopen achter een rollator. Als er ’s avonds bezoek komt laat ze zich filmen om dat naar haar moeder te kunnen sturen.

Stukje bij beetje is Bert alles over haar aan de weet gekomen; zij komt uit Somalië en is daarvandaan gevlucht, met de hele familie. Haar vader was president en is afgezet en toen was het niet meer veilig daar te blijven. Vader is inmiddels overleden en de familie is nogal uitgezwermd; haar moeder woont nu in Amerika, daar wonen ook nog andere familieleden.

Marian woont, net als enkele halfbroers en – zussen in Nederland. Vader had meerdere echtgenotes, vandaar de grote familie. Zelf heeft zij een tijd in Italië gewoond, met man en twee kinderen. Die zijn helaas bij een auto-ongeluk omgekomen en nadien is zij naar de familie in Nederland vertrokken. Alles bij elkaar wel een heel heftig levensverhaal! Maar desondanks is zij vriendelijk en oogt ook vrolijk.

Na het herseninfarct is haar moeder overgekomen, maar die had een visum voor enkele maanden en moest nu dus weer terug. Vandaar het filmpje: Marian loopt uitgelaten en stralend achter de rollator.