Ondanks de rare dag ging het bridgen best aardig gisteravond. Was ook een fijne afleiding; na afloop nog even met een groepje wat blijven drinken en ik heb verteld wat er met Bert was. En na de lange dag ben ik als een blok in slaap gevallen.

De opname-afdeling waar Bert ligt, heeft bezoektijden van 10.00 tot 20.00 uur. Zo kan familie erbij blijven en mee naar onderzoeken. Ik ga er dus ’s ochtends direct naartoe. Gisteravond heeft Bert al gehoord dat er niets bijzonders uit de foto’s en scan is gekomen. Aan de ene kant een geruststelling, aan de andere kant jammer; het is fijner als er iets gevonden wordt, zodat je weet waar je aan toe bent.

Vandaag een paar nare onderzoeken. Eerst met elektroden op armen en benen om activiteit in de zenuwen en spieren te meten, wat erg pijnlijk is. De dienstdoende neurologe (een andere dan gisteren) vindt het erg jammer dat het onderzoek niet lukt, want dit zou veel duidelijk maken. “Dan moeten we een lumbaalpunctie doen, waarbij vocht uit het ruggenmerg wordt gehaald voor onderzoek.”

Bert is hier doodsbang voor en wil eigenlijk niet. “Is er dan geen ander onderzoek mogelijk?”, wil hij weten. Maar nee, dat is er eigenlijk niet. Eventueel kan er een spierbiopt worden genomen, waarbij een stukje spierweefstel wordt verwijderd om te onderzoeken. Maar dat kan alleen in een academisch ziekenhuis en duurt allemaal veel langer.

Na aandringen van mij stemt Bert uiteindelijk in met de punctie; op de afdeling komt een verpleegkundige uitleg geven en alles voorbereiden. Als ze de gegevens allemaal controleert, merkt ze op dat wij tegenover haar ouders wonen… zo toevallig dat ons oude overbuurmeisje (die al een paar jaar op zichzelf woont) vandaag de verpleegkundige is. De punctie is eng en pijnlijk, maar gaat wel vlot. Daarna moet Bert een paar uur op de rug blijven liggen, dat voorkomt hoofdpijn.

Ik ga dus even naar huis; wat opruimen, een was draaien en berichtjes sturen naar de familie en Fons en Bernadet. Na het eten weer naar het ziekenhuis en wachten op de uitslag van de punctie.

Fons en Bernadet komen even binnenlopen; Fons’ moeder is longpatiënte en zij is op een andere afdeling opgenomen. Het bezoek aan haar combineren ze nu even met een bezoekje aan Bert. Terwijl we kletsen komt de neurologe om de uitslag mee te delen en zij wachten op de gang.  “Ik heb voor de zekerheid de uitslag van de punctie doorgestuurd naar het Radboud in Nijmegen en daar bevestigen ze wat ik ook dacht. We denken aan Guillain-Barré”, zegt de dokter: “een ziekte met een heel snel verloop, waarbij allerlei spieren uitvallen. Daarna komt er een stabiele periode van een paar weken en daarna treedt er weer herstel op.”

Bij die laatste woorden glijdt er een last van me af; met de snelle achteruitgang van de afgelopen dagen ben ik zo bang geweest dat het niet meer goed zou komen. Bert is minder blij, vooral als hij hoort dat het hele traject maanden kan duren…. Maandenlang niet werken maar revalideren, met een beetje pech.

Deze diagnose betekent dat Bert direct naar de ‘medium-care’ moet. In ernstige gevallen kan de uitval ook de ademhalingsspieren, en zelfs het hart aantasten… Volgens de neurologe is zij daar niet heel bang voor; mensen bij wie die ernstige vorm optreedt komen eigenlijk altijd al in een rolstoel binnen. Er is ook een medicijnkuur mogelijk, via een infuus. Maar die kuur heeft nogal wat bijwerkingen, dus dat zetten ze alleen in als de situatie veel ernstiger is.

Spullen bij elkaar pakken en op het bed leggen, en achter het bed aan lopen we naar de medium-care afdeling. In de gang vertellen we onze vrienden wat we te horen hebben gekregen; zij schrikken zichtbaar. Bert houdt zich met een hand aan het bed vast, om makkelijker de lange gangen door te lopen.

Op de afdeling, een zaaltje met apparatuur bij ieder bed en een aantal beeldschermen in het midden, wordt Bert volgeplakt met plakkertjes en draden. De verpleger die dat doet, vindt het wel bijzonder een patiënt binnen te zien lopen. Normaal komen op deze afdeling alleen mensen binnen per bed of brancard....

Nog even kletsen en dan ga ik weer naar huis, ongerust maar ook wel met een beetje opluchting dat het uiteindelijk allemaal weer goed kan komen. Hij is nu in ieder geval in goede handen en verder moeten we nu vooral geduld hebben. on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.