’s Middags bezoek van Arnold, iemand die bij ons om de hoek woont. Zo iemand die je kent van een praatje maken bij het uitlaten van de hond. Toen hij laatst langskwam met hun honden, was ik net bezig Bert in de auto te zetten. Hij had wel gehoord dat Bert ziek was, maar had hem eigenlijk nog nooit in de rolstoel gezien. Hij gaf aan dat hij het wel leuk vond af en toe op bezoek te komen.

Best bijzonder dat vage bekenden zo betrokken zijn; aan de andere kant ben ik soms wel teleurgesteld dat je van sommige mensen niets hoort. Een neef van mij, waarmee we vroeger weleens op wintersport zijn geweest, bijvoorbeeld. Toen we trouwden was hij op vakantie in Australië en belde toen ’s middags om te feliciteren. Maar nu hebben we zelfs nog geen enkele keer een kaartje of zo gehad…